de wereld
verkapt in
een film
achter glas

varend
op geloof en
tijd

zo vervolg ik
mijn reis

de steden langs
daken en
dromen over

adem
scharend door
vaarwater en
mijn haren

vallend in verlichting en
slalommend door de strepen
op de weg

niemand kan mij nog
bedaren

ik zou je
zo graag
vinden.

een charmante ravage
je treft me
daar
waar ik maar
geraakt
kan worden

de vraag
naar
het antwoord

blijft vaag
en
verantwoord

de schaduw van pijn
bedekt
met wat het
zou moeten zijn

zo wachten wij
totdat
het hart wordt
bevrijd

ik geloof niet
zozeer dat ik
de liefde
verleer

ik geloof in
opnieuw zien
en
zijn.

ik heb zand
in mijn handen
je glipt
door mijn vingers
de leegte in

de stilte die ik niet lijk te kunnen verdragen
maar toch onderga

de tocht over de treden
ik weet niet
waar ik sta

nu
toen
ooit
nooit
opnieuw
over-
al en
toch zo nergens

jurken open, knopen
alles los
het kon toch?
dus het mocht
gras en nacht en
dansen, je lacht
en ik ook dus het is goed
het voelt en gaat, stromen
van gelukkigheid, zo raar en
lief voor mij

zo kijken de blikken
wakker worden in de weelde
van de wetenschap dat hij
het is, dat jij
het bent
was
werd
wordt
zal

niet voor jou
niet voor mij
niet meer
minder ook niet, niks
niks, gewoon

je was er even

gewoon zoals de rest, je
gaf er
toch eigenlijk ook niks om
je zei maar wat
je deed
maar wat
maar wat als dat
dan eigenlijk het juiste was

wat komt er dan
ik leef
met de stap
één
twee
hinkelend, je gooit me
om, ik keer me
om, ik loop wel
om

stom

alles geloof ik
dat wist je toch?

ik ben in mei tweede geworden met kunstbende en dit was mijn gedichtenverzameling :)

je zet je
stappen, de
straten over, je
bent verlopen

ik zet me
schrap en
kijk

opnieuw, mijn
ogen half
gesloten, eindeloos
duik ik onder

ik vraag je
niet, bedaar me
niet, ik
loop zo graag
gevaar

ik wil je
niet, herhaal me
niet, ik
haal mezelf wel door
elkaar

hoor je me
dansen, alle
nachten
over de daken van
de droom
die ik had

hoor je me gaan?
over velden, wegen, alle
redenen die me
bewegen
hoor je me bestaan?

H I E R

hoor je dat?
ik zwaaide naar je
en toen streek ik
mijn haar
uit mijn gezicht en
keek op een manier
waarvan ik wilde dat
jij dat zag, als
iemand die wist wat ze deed
als iemand die geen twijfel had

hoor je me?
ik zei je wat.

het mag geen naam hebben
bewaar het
in stilte

niets mag het zijn
geen woord, geen ding

het enige dat
leeft
is je herinnering

door hoop gedragen
hoewel je
beter weet

en het brandt
je hart weg, zand
erover?
nee

telkens opnieuw beginnen
dat is de
idee.

toch
is die
toevalligheid
maar
schijn

ik
heb 'm
gekozen

het
raadsel
ontrafeld

het
laken
onttafeld

ter-
zake:

ik
ontfutsel
je
maar
al
te
graag

tijd en
bomen
draaien in
tegenovergestelde richting
de tijd terug
de bomen vooruit

soms voel ik
het gras nog
prikken
in mijn huid

en staar ik
naar boven, het
cirkelen
in de lucht

zo
en nu
verdoofd door
een dak van groen
ga ik dromend
naar doen

en keer de tijd mijn rug

zo dans ik
nu
met mijn ogen dicht
mijn hoofd is
mijn zicht

daar waar
niks was
ga ik

steeds opnieuw.

slik je liefde
in, ik
wil niks meer
horen, ik
wil niks meer
geven, ik
kan niks meer
geloven, ik
kan niet meer
weten, wat
het nu eigenlijk
is, van alles naar
niks.